โรดรี้: ตอนอายุ 17 ผมยังเล่นอยู่ในดิวิชั่น 2 แต่ยามาลได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบอลลอนดอร์แล้ว

ในคืนที่ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อสิ้นสุดคืนนั้น โรดรี โมเรโน่ มิดฟิลด์ของแมนเชสเตอร์ ซิตี้ ถูกพาไปยังพรมแดงที่นำไปสู่ถนนที่อบอุ่นของปารีส ไฟสปอตไลต์สีน้ำเงินเข้มส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด โรงละครสี่ชั้นที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 ริมฝั่งแม่น้ำเซนได้กลายเป็นสถานที่อันยิ่งใหญ่ที่โรดรีจะก้าวไปสู่ความยิ่งใหญ่

โรดรีเล่าว่า เมื่ออายุ 17 ปี เขาอุ้มกระเป๋าเดินทางออกจากบ้านไปวิยาร์เรอัลเพื่อตามล่าฝัน "ผมโทรหาพ่อพร้อมน้ำตาและบอกเขาว่าทุกอย่างจบลงแล้ว ผมรู้สึกว่าทุกอย่างจบลงแล้ว พ่อบอกให้ผมเดินหน้าต่อไปและให้ผมทำต่อไป มันเปลี่ยนความคิดของผม นั่นคือผม เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง ผมจำช่วงเวลานั้นได้ ผมถือกระเป๋าเดินทางและออกจากบ้านคนเดียว ในช่วงเวลานั้นคุณต้องแข็งแกร่ง ผมแสดงออกไม่ดี ตอนนั้นผมอายุ 17 ปี คุณรู้ไหม ในวัยนั้นมีเด็กคนหนึ่งชื่อยามาลได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบัลลงดอร์ แต่ตอนนั้นผมยังเล่นในดิวิชั่นสองหรือสาม ผมคิดจริงๆ ว่าชีวิตของผมจบลงแล้ว การโทรหาพ่อของผมเป็นสิ่งสำคัญ ตอนนี้เป็นเวลาที่คุณจะนึกถึงสิ่งที่ผู้คนไม่รู้"

"ผมรู้ว่าการฟื้นตัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะที่มีเกมให้เล่นมากมายที่แมนเชสเตอร์ ซิตี้ นั้นสำคัญแค่ไหน ถ้าเป็นเพียงเพราะว่าผมต้องการกลับมาเร็ว มันก็ผิดไป ทีมทำได้ดี พวกเขารวมเป็นหนึ่งและมีความยืดหยุ่น พวกเขาไม่แพ้ใครเลยแม้จะไม่มีผม แต่ก็มีช่วงเวลาที่น่าหวาดเสียวบ้าง"

"ผมรู้สึกสิ้นหวังกับเกมกับวูล์ฟแฮมป์ตันจริงๆ" โรดรีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ตอนนั้นผมอยู่บ้านและอยากจะลุกขึ้นวิ่งทันที แน่นอนว่าก่อนหน้านั้น การฟื้นตัวของผมยังอีกยาวไกล แต่ในคืนวันจันทร์ที่ปารีสนี้มันคุ้มค่าที่จะได้ลิ้มลอง"